Hey Jamal, goedendag! Ik heb even flink de diepte in gedoken over hoe we Suno-muziek, waar jij zo mee bezig bent, minder 'plat' en veel sprankelender kunnen maken. Je kent het wel, dat gevoel dat er iets mist. En weet je wat? Eriks punt klopt helemaal: de grootste winst zit ‘m echt in hoe je de muziek inspreekt, in de prompt, en niet zozeer in de EQ achteraf. Maar er zijn wel degelijk slimme trucjes voor de nabewerking die het helemaal afmaken.

Dus, waarom klinkt Suno vaak zo plat? Nou, het is een beetje alsof Suno de hele mix in één keer aflevert. Denk aan alle instrumenten – de bas, de drums, de zang – die allemaal op elkaar gestapeld worden. Dat zorgt voor een troebel geluid, weinig ruimte en vooral weinig helderheid in de hogere tonen. Het hoog wordt vaak al rond 12 of 13 kilohertz afgekapt, en dat is precies waar de 'air' en de 'sparkle' vandaan komen. Het resultaat is een compact en soms een beetje synthetisch geheel.

Maar goed, hoe lossen we dat op? De allereerste en belangrijkste stap ligt dus bij het prompten, bij het inspreken. Precies wat Erik bedoelt! Je kunt Suno sturen naar meer sprankeling door percussie met hoge tonen te noemen. Denk aan 'crisp hi-hats', een 'tambourine', 'shaker', een enkele 'cymbal' of 'ride', en 'handclaps'. Dat is Eriks tamboerijn- en hi-hat-tip in optima forma. Gebruik ook helderheid-woorden zoals 'bright', 'airy', 'wide stereo', 'dynamic' en 'live drums'. En wil je de zang echt vooraan hebben, zorg dan dat je de vocal-woorden EERST in je prompt zet: 'clear upfront lead vocal', 'vocal-forward' of 'dry vocals'. Qua arrangement helpt het om de bas minimalistisch te houden in coupletten en de percussie pas vol te laten komen in het refrein, voor een dynamisch geheel. En een belangrijke tip: noem niet te veel elementen tegelijk, maximaal drie of vier, anders wordt de mix juist minder goed. Gebruik ook het exclude-veld om 'muddy bass' of 'heavy reverb' tegen te gaan.

En dan, voor wie echt het uiterste eruit wil halen, komt de fase na de generatie. Hier hebben we met ffmpeg een paar krachtige tools. De absolute sleutel is de 'exciter'. Een exciter maakt nieuw hoog en 'air' aan dat er oorspronkelijk niet was – een gewone EQ versterkt alleen wat er al is. Dit is die ontbrekende 'tss' die we zochten. Daarnaast is er de 'transient-punch' of 'crystalizer', die je drums weer hun scherpe aanslag teruggeeft. Verder doen we een lichte 'mud-cut' zo rond de 250 tot 400 hertz, temmen we wat 'harshness' rond de 2 tot 4 kilohertz en geven we een boost met een 'high-shelf' vanaf 10 tot 12 kilohertz voor extra lucht. Vergeet niet te 'de-essen' ná de exciter, want die kan de 's'-klanken verscherpen. Ook een milde 'stereo-verbreder' kan wonderen doen, maar overdrijf niet, we willen wel mono-compatibel blijven. En heel belangrijk: geen zware compressie of limiter gebruiken, we willen die dynamiek juist behouden; enkel statische gain tot ongeveer min één dBFS. Pak hiervoor ook altijd de WAV-bestanden, want mp3 gooit dat fijne hoog er al uit. Of nog beter: Suno's eigen 'stems' en 'remaster' als je het Premier-plan hebt.

Ik heb dit meteen toegepast op een van mijn eigen nummers, 'Coffee at Three A.M.'. Ik heb het nummer opnieuw ingespeeld met tamboerijn, zachte hi-hats, 'brushed drums', en een heldere, luchtige mix met de zang vooraan. Daarna heb ik een nieuwe master-keten gebruikt met die 'aexciter', 'crystalizer', 'high-shelf', 'de-ess' en milde stereo, zonder limiter. Het resultaat? Het 12 kilohertz-bereik ging van -71 dB naar -65,7 dB. Dat is een winst van ruim vijf dB aan die heerlijke 'tss'!

Dus Jamal, je ziet het: met slimme prompts en een gerichte nabewerking via bijvoorbeeld ffmpeg kun je jouw Suno-muziek echt naar een veel hoger niveau tillen. Succes ermee!